Το σωσίβιο που γέννησες

Πλησιάζουν τα γενέθλιά μου….2 Μαίου…

Πλησιάζει και η γιορτή της μητέρας 12 Μαίου

Τα γενέθλιά μου είναι -πλέον – περίεργη ημέρα…. πάντα ήταν, δεν την γίορταζα ιδιαίτερα…. αλλά τώρα έχω και πιο αποδεκτούς για το κοινωνικό σύνολο λόγους- δικαιολογίες. Παλαιότερα τους έλεγα χαμογελώντας το κλασικό ντάρκ: “σήμερα είναι ακόμα μια μέρα πιο κοντά στο θάνατό μου “.

Από Πέμπτη δημοτικού φοράω μαύρα και οι μουσικές μου βαθμιαία κυρίως σκληρές. Ινδιάνικα, ιρλανδικά…Ροκ ,μέταλ , ατμοσφαιρική death, βαριά κλασική και οτιδήποτε σε σκοτεινά…dark wave, dark country κτλ… και η μουσική που γράφω τέτοια είναι…dark wave…

Νομίζω θλίψη μου προκαλεί από μικρή η ημέρα των γενεθλίων μου .

Ή… αμυντική απάθεια …για προστασία εαυτού…και ψυχολογίας. Σκάλωνα όταν παλαιότερα μου έλεγαν το happy birthday…

Πριν 2 χρόνια και ανήμερα των γενεθλίων μου, πέθανε εκείνη που με έφερε στον κόσμο.

Και φέτος τον Οκτώβρη έφυγε και μια γυναίκα που γεννήθηκε την ίδια μέρα με εμένα αλλά με 30 χρόνια διαφορά. Δεν της άρεσε η λέξη πεθερά…ούτε και σε εμένα…την αγάπησα βαθιά…είναι όμως ένα άλλο στόρυ εκείνη….η Αναστασία…παιδί του ήλιου…

Αλλά ας προσπαθήσω να μείνω στο θέμα….θα προσπαθήσω πολύ γιατί νιώθω σαν ένας χείμμαρος που κρατιέται απο ένα πολύ μικρό φράγμα, ίσα ισα για να μπορέσει κάποιος άνθρωπος να με διαβάσει χωρίς να τα κάνω αχταρμά και χωρίς να τον κουράσω… οπότε, λέω στον εαυτό μου…. ΔΕΠΑΚΙ….συγκεντρώσου…..μέινε στο στόρυ και πές την ιστορία σου… κάποιος εκεί έξω , ίσως την έχει ανάγκη…

Αυτό το βίωμα αφορά όλους όσους θέλουν ή δεν θέλουν να τεκνοποιήσουν . Αφορά όλους εκείνους που έχουν , “έχουν” -σε εισαγωγικά-, είχαν , “είχαν” -σε εισαγωγικά – ή δεν είχαν …οικογένεια….σε όλους όσους ….προσπαθούν να βρούν τον εαυτό τους…να καταλάβουν και να βρούν κάποιες απαντήσεις ίσως σε δικά τους ερωτήματα…βιώματα…

με αυτόν τον άγαρμπο και ακανόνιστο- ας τον πώ- πρόλογο ,ξεκινώ την εξιστόρηση….

Ενώ…

Κοιτάζω το γάλα που πίνω αυτή την στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο με ημερομηνία λήξης τα 46 γενέθλιά μου σε λίγες μέρες….2/5/24….σιωπή για λίγο…

Σήμερα είχα μια κουβέντα με μια ξαδέρφη μου που εκτιμώ και αγαπάω πάρα πολύ… Υιοθετημένη… Είχαμε πολύ καιρό να τα πούμε και δεν ήξερε ότι γράφω ιστολόγιο… Πολλοί δεν το ξέρουν…Αλλά γράφω….εδώ και χρόνια…είχα και άλλο ιστολόγιο πριν απο αυτό…εδώ είναι πιο προσωπικό…πιο βιωματικό… Τα αφήνω για παρακαταθήκη…. Δημόσια παρακαταθήκη. Σήμερα της εξιστόρισα πράγματα που δεν ήξερε για εμένα. Και μου έβγαλε την ανάγκη να τα γράψω , όχι τοσο λεπτομερώς όσο της τα είπα αλλά λίγο απο μια πιο ψυχολογική πλευρά. Για να κατανοήσεις. Ναι εσύ…που με διαβάζεις τώρα. Δεν ξέρω πότε θα το διαβάσεις αλλά είμαι σίγουρη ότι θα έρθει μπροστά σου σαν ένα σημάδι. Σαν μια απάντηση ίσως στα ερωτήματά σου.

Γεννήθηκα τελευταία , μέσα σε μία οικογένεια που είχε αλλα τρία παιδιά…10-12 χρόνια μεγαλύτερά μου τα αδέρφια μου. Ψιλονευριάζουν όταν τους λέω ότι δεν έχω μνήμες οικογένειας. Όταν εγώ έγινα 8 άρχισαν να φεύγουν… σπουδές, δουλειά…μεγάλωσα με τους δύο μεσήλικες γονείς μου .

εδώ κάπου 5 ετών προσπαθώ να βγάλω την λάσπη απο το παπούτσι μου γιατί αναστατωνόμουν στην αίσθηση της κολλημένης λάσπης..

Ο πατέρας μου ορφανός απο πατέρα στα 15 ήδη δούλευε…έζησε την σκληρή κατοχή…Οι γονείς μου παντρεύτηκαν με συνοικέσιο. Εκείνος αγράμματος άλλα την αγάπησε…εκείνη…ποτέ…δεν τον ήθελε…τα αδέρφια της τον έλεγαν χωριάτη..δεν ήταν του “επιπέδου” της…αλλά πολύ δουλευταράς… σιδηρουργός…καλλιτέχνης σιδηρουργός.έφτιαχνε αριστουργήματα. και ψάλτης….έψελνε απο πιτσιρίκι στην εκκλησία και στις κηδείες για επιπλέον χαρτζηλίκι.

29 ετών εκείνος, 11 χρόνια μεγαλύτερος της και εκείνη στα 18 της μόλις τελείωσε το λύκειο , δεν την άφησαν να γίνει δασκάλα … παντρεύτηκαν και στα 19 της είχε δίδυμα(ένα αγόρι , ένα κορίτσι)…με έναν άντρα που δεν ήθελε. μετά ήρθε και η μεσαία…και άλλη μια…εγώ….το σωσίβιό της όπως με έλεγε…Γεννήθηκα ολόκληρο μωρό 4.100 κιλά. Η μητέρα μου είπε ότι γεννήθηκα και είχα κάτι σαν περίοδο…δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν στο νοσοκομείο…η αιμοραγία σταμάτησε λίγες μέρες μετά.. μου είπε ότι ένιωσε πως γέννησε ανεπτυγμένο παιδί και όχι μωρό. Γεροδεμένο αλλά φιλάσθενο. Αρρώσταινα πολύ συχνά. Με πολύ πυρετό και αδυναμία….μόνο τότε μου χάΐδευε εκείνη το μέτωπο και μου φερόταν τρυφερα…μετά …πάλι πάγος…. λές και γιαυτό να αρρώσταινα?χμμμμ

Άργησα να μιλήσω όχι επειδή δεν μπορούσα… Δεν έβρισκα τον λόγο να μιλήσω…

με λέγανε ντροπαλή.. και υπερευαίσθητη…

όταν έρχονταν επισκέψεις κρυβόμουν και δεν μιλούσα στους ανθρώπους…μόνο στα ζώα και τα φυτά.. αυτά δεν μιλούσαν δυνατά όλα μαζί… και επικοινωνούσα πολύ καλύτερα με αυτά… ήξερα την γλώσσα τους απο μικρή… ακόμα την μιλώ.. <3

είχα εμμονές με συγκεκριμένες τροφές… από μωρό….κριθαράκι νερόβραστο ή μακαρόνια…έως και σήμερα…

Παιδί θυμάμαι , ξεθωριασμένα πλέον αλλά για ατελείωτα χρόνια , τους 3 μας στο μεσημεριανό τραπέζι , να τρώμε σιωπηλά και την μητέρα μου να είναι μουτρωμένη γιατι της είπε ότι το φαί ήταν τσιμπημένο στο αλάτι. Δεν έχω μνήμες απο τα αδέρφια μου, ούτε στο τραπέζι ούτε στο σπίτι εκτός απο 2-3 εικόνες το πολύ….Δεν μιλούσε κανείς ή μιλούσε μόνο εκείνος για το τί του συνέβει στη δουλειά. Δεν έπαιρνε μέρος εκείνη στη συζήτηση. Ώσπου δεν άντεχα άλλο αυτή την ενέργεια ανάμεσά τους και ξεκίνησα να τρώω μόνη μου . Πρίν ή μετά απο αυτούς.. Θυμώνανε και οι 2…αλλά δεν άντεχα.. Δεν μαλώνανε μπροστά μου…σχεδόν ποτέ… αλλά η ενέργεια αυτή ρε φίλε… 200 τόνους βάρος….όλοι επάνω μου…σκοτάδι…θλίψη…απογοήτευση… δεν καταλάβαινα τον λόγο….τότε…τώρα καταλαβαίνω…

σαν παιδί…ίσως έμαθα και εγώ να μην μιλάω….νιώθω ότι μεγάλωσα μόνη μου…ο οι γονείς μου έδωσαν τα βασικά… φαί , νερό, στέγη…χωρίς φίλους και χωρίς να επιτρέπεται να βγαίνω έξω να παίζω..νομίζω πως δεν ήθελα κιόλας….η μόνη μου διέξοδος …τα ζώα…με τσιμπούσαν τα μαλλινα μέχρι αηδίας…όχι εκεί…θα φορέσεις τη καρώ φούστα που σε τσιμπάει, ή το άλλο το ταφτά που κολλάει στο δέρμα και κάνει θόρυβο….και θα φάς το μυαλό του αρνιού γιατί είναι το καλύτερο σημείο…αυτό το πανέμορφο άκακο αγνό πλάσμα.. ή κοκορέτσι και έρχεται η στιγμή που κάνεις πράσινο εμετό…ευτυχώς δεν μου ξανα έδωσαν ….αγαπάει πολύ τα ζώα αυτό το παιδί …και σφάζανε μπροστά μου ζώα… τα έβλεπα να σπαρταράνε με κομμένους λαιμούς και χωρίς δέρμα… τα έκρυβα εγώ σε τσέπες τα κουνελάκια να τα σώσω…7-10 ετών είχα συνέχεια τέτοιες εικόνες.. με το ζόρι να μπουκώσω μετά κουνέλι στιφάδο … γερά τραύματα….

Θυμάμαι πως όταν άρχισα να καταλαβαίνω τι συμβαίνει όταν έμπαινε ο μπαμπας στο κουνελοστάσιο με το σακί και τα έχωνε μέσα για να τα παρει για σφαγή, όποτε πηγαίναμε στο χωράφι , έπαιρνα ένα μεγάλο σακί , έμπαινα μέσα σε αυτό και τα έπαιρνα αγκαλίτσα..τα έκανα κουνια με αυτό…παίζαμε…για να συνηθίσουν..τουλάχιστον να μην στεναχωριούνται πριν πεθάνουν…

Δεν του κρατάω κακία του μπαμπά… έτσι ήξερε να φροντίζει για την οικογένειά του…

Φρόντιζε να μην μας λείπει τίποτα… το ψυγείο πάντα γεμάτο…

Άλλες εποχές…

Επανέρχομαι.. ξέφυγα…

Ακόμα όμως και σήμερα, δεν θέλω να τρώω μπροστά στους άλλους. Δεν θέλω να μου μιλάνε όταν τρώω και να κάνουν θόρυβο. Με ενοχλούν τα έντονα φώτα γιατί πονάνε τα μάτια μου στο κέντρο βαθιά, οι δυνατοί θόρυβοι συνθλίβουν το μέσα μου, μου το τραντάζουν, ταχυπαλμία…

ο πολύς κόσμος, η δημόσια έκθεση, μόνο βαμβακερά ρούχα , μαυρα, ας είναι και τρύπια….τα φοράω χρόνια και αργώ να τα αλλάξω, φαί το ίδιο κάθε μέρα για μήνες, μακρυά νύχια δεν τα αντέχω….ούτε στους άλλους….αλλεργία στην ζέστη….”εκ γεννετής” κατ’επιλογήν απομόνωση…

Τραυματα? Σίγουρα…

Νευροποικιλότητα? Πολύ πιθανό…

Εσωστρεφής? Σίγουρα ναι…

παίζει ρόλο το παρελθοντικό βίωμά μου για το πώς είμαι στο τώρα? ε δεν είναι πυρηνική φυσική… είναι απλή λογική θα έλεγα….

Μόνο ένας ειδικός θα μπορούσε να μου εξηγήσει τι συμβαίνει στον εγκέφαλό μου…

Να μου βάλει μια τάξη στο χάος…

Να μου πεί γιατί δεν είχα φίλους ….γιατί μετά απο λίγο καιρό έφευγαν καθώς μαλλον ήμουν πολύ ειλικρινής γιαυτούς και δεν καταλάβαινα πότε δεν έπρεπε να λέω όλη την αλήθεια ή αυτό που σκέφτομαι χωρίς κανένα φίλτρο.. και αυτό το κατάλαβα όντας ενήλικας…τότε δεν καταλάβαινα χριστό….

κάποιος που να μπορεί να μου εξηγήσει γιατί η μητέρα , με έλεγε “ανάποδο πλάσμα…υπερβολικά ευαίσθητο , λιγομίλητο και εσωστρεφές”…

Επειδή δεν μιλούσα σε σημείο να ρωτάνε τους γονείς : τι πρόβλημα έχει το παιδί σας?

πρώτα έμαθα να κολυμπάω και μετά να περπατάω…

πρώτα έμαθα να παίζω μουσική και μετά να μιλάω να γράφω και να διαβάζω γράμματα…

Έφυγα απο το σπίτι στα 18…

το έσκασα με μια τσάντα στην πλάτη και 50χιλιάρικα σε δραχμές….

Τα είχα μαζέψει απο μαθήματα μουσικής που έκανα σε παιδάκια..

Όταν ανέβηκα θεσσαλονίκη με είχε δρομολογήσει τόσο καλά που μισούσα χωρίς λόγο τον πατέρα μου . Ναι ήταν αυστηρός αλλά η δυνατή μου ιδιοσυγκρασία με έκανε να καταφέρνω αυτά που ήθελα. Να σπουδάσω και να δουλέψω . ήταν πολύ παλαιών αρχών αλλά Με αγαπούσε πολύ ο μπαμπάς. Όλα του τα παιδιά όσο και να τον παιδεύαμε. μας νοιαζόταν και αγωνιούσε για όλα… Με έβαζε στο τραίνο ή το λεωφορείο για να ανέβω Θεσσαλονίκη και τα μάτια του ποτάμι όταν νόμιζε πώς δεν τον έβλεπα .Με είχε κάνει εκείνη να μην τον θέλω… μου δημιουργούσε μια αποστροφή , που ενώ όταν ήμουν μικρούλα δεν κατέβαινα απο την αγκαλία του, όταν έφτασα στην εφηβεία, δεν τον ήθελα πραγματικά. Με είχε φέρει σε σημείο να της αφήσω ραβασάκι…”Μια μέρα θα σε πάρω απο εδώ”….εκείνος…Δεν μου μιλούσε όταν εφευγα….μούτρωνε…

Αλλά…τα γεγονότα που έχουν χαραχθεί στην μνήμη μου ως εικόνες, αλλάζουν κάπως το τοπίο…ήμουν πάντα εξαιρετικά παρατηρητική στη γλώσσα του σώματος για να διαβάζω τους ανθρώπους γύρω μου και να τους κατανοώ…

Την ζώ ακόμα εκείνη τη σκηνή …εκείνη δεν ερχόταν ποτέ….εκείνος μόνο…Να ανεβαίνω στο λεωφορείο , να κάθομαι στην θέση μου και να τον κοιτάζω να έχει βγάλει χαρτομάντηλο και τα μάτια του ζουμί …νομίζοντας πως δεν τον βλέπω… πολλές φορές κρατιόταν μέχρι που ξεκινούσε το λεωφορείο και τον έβλεπα ενώ απομακρυνόμασταν από τον σταθμό…Δεν έκλαιγε μπροστά μου …Ποτέ..με αγκάλιαζε με φίλαγε και …εφευγα… Πότε θα γυρίσεις ? μου έλεγε με πόνο…και εφευγα…. …και έφευγα… πάντα έφευγα…πότε θα γυρίσεις? μου έλεγε εκείνη κάθε φορά στο τηλέφωνο. Γιατί δεν το έλεγαν στα άλλα τους παιδιά αυτό?

Δυό άνθρωποι που βίωναν μια δυσάρεστη αναμεσά τους κατάσταση , την φόρτωσαν άθελά τους σε ένα μωρό. Αργότερα σε μιά έφηβη…και μετά σε μιά ενήλικη…

Και πίεση…Μια ζωή πίεση…να γυρίσω πίσω….Δεν αντέχανε οι δυό τους…

Μια μερα που ήμουν ακόμα παιδάκι μικρό , ίσως πρώτες τάξεις δημοτικού, τον είχε αφήσει…για μέρες… εχω εικόνα να της λέει….”….λογικέψου….”… και εκείνη να βροντάει την πόρτα και να φεύγει…. εκείνος μου μαγείρευε, με πήγαινε σχολείο, με κοίμιζε… σιωπηλός… πολύ σιωπηλός…

ξαναγύρισε… προσπαθούσε ο πατέρας μου. Την χάιδευε προσπαθούσε να την φιλήσει…εκείνη τραβιόταν…δεν σε ήθελε βρε μπαμπάκα… σας λυπάμαι και τους δυο …. Ποτέ δεν δέχθηκε η μαμα ότι μας είχε αφήσει…

ούτε ότι με είχε τσακίσει στα σκαμπίλια μια μέρα που δεν ήθελα να πάω σχολείο γιατί δεν είχα διαβάσει και την ίδια μέρα έφαγα και σκαμπίλι απο την δασκάλα για τον ίδιο λόγο… δεν είχα διαβάσει… εκείνη τη μέρα μόνο ο μπαμπάς με πήρε αγκαλιά….

ούτε ότι είχα ξυπνήσει πιτσιρίκι μόνη μου στη κουζίνα που κοιμόμουν , και εκείνη έλειπε…ενώ ο μπαμπάς ήταν Αμερική να δεί τον αδερφό μου. Ήταν απο τις χειρότερες νύχτες…ολομόναχη σε ένα άδειο σκοτεινό σπίτι με μόνο ήχο ένα ρολόι εκρεμμες που χτυπαει ντιν νταν κάθε ώρα και τόσες φορές όσες είναι η ώρα…Δηλαδή στις 12 τα μεσάνυχτα…χτυπούσε 12 φορές..πάνω απο το κεφάλι μου …για χρόνια… Θυμάμαι την εικόνα μιας θείας μου να ανοίγει την πόρτα της κουζίνας και η μαμα να λείπει… δεν έχω άλλες μνήμες εκείνης της νύχτας. Δεν θυμάμαι τι έγινε και κανείς ποτέ δεν μου παραδέχθηκε κάτι. Στην φαντασία σου είναι μου έλεγε πολλά χρονια αργότερα η μαμα… Ωστόσο εγώ σήμερα μετράω τα πάντα…απο τις φλούδες που θα ξεφλουδίσω μέχρι το πόσες πατάτες θα κόψω και πόσες φορές θα γυρίσει το σφουγγάρι που πλένω το πιάτο. Όπως μετρούσα εκείνες τις ατελείωτες ώρες,και απο τότε που έμαθα να μετράω τα τικ τοκ και τα ντιν νταν του εκρεμμές….

το μέτρημα πάει ακόμα παλαιότερα στην μνήμη μου ..κάπου στα 4-5..τότε που ζούσε η μαμα του μπαμπά μου και την έβαζα να μου μετράει δυνατά , για να την ακούω έξω απο την τουαλέτα επειδή φοβόμουν μη φύγει. είχαμε την τουαλέτα έξω απο το σπίτι.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν έρευνες ή μελέτες, που να αποδεικνύουν ή να μελετουν την περίπτωση , η νευροποικιλότητα να είναι αποτέλεσμα ή να ενισχύεται και να μεγαλώνει σε περιπτώσεις μετατραυματικού σόκ. Να λειτουργεί δλδ σαν ένα ασφαλές σημείο αυτορύθμισης μέσω των αισθήσεων… Η διαφορετικότητα μου είναι αντικείμενο προσωπικής μου μελέτης … προσπαθώ να καταλάβω….Βλέποντας όμως όλο και περισσότερα νευροδιαφορετικά άτομα να εμφανίζονται μπροστά μου αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε να πιαστεί και αυτή η περίπτωση. Του “ζευγαρώματος” αταίριαστων . Πρόσεχε δεν λέω ότι ένας νευροδιαφορετικός είναι σώνει και καλά “έτσι” απο μετατραυματικο στρες… μπορεί να είναι ΄”έτσι” επειδή απλά ….είναι έτσι…

Πώπω να δείς πόσο έχω ξεφύγει απο το θέμα…δεν θα σε αδικήσω αν σταμάτησες να διαβάζεις… να σαι καλά που έφτασες ώς εδώ..

ξέρω και σήμερα πάρα πολλά ζευγάρια που το κάνουν αυτό. Πολλούς γονείς. Χωρισμένους ή “Χωρισμένους ” σε εισαγωγικά…δλδ παντρεμένους που ανέχονται. Είτε με γάμο είτε εκτός γάμου… Έχουμε εκμοντερνοποιηθεί αλλά χωρίς την ωριμότητα να μεγαλώνουμε ένα παιδί. Παρόλαυτά όμως καναμε παιδί και μας αποδέχεται το κοινωνικό σύνολο…Γιατι έτσι κάνουν όλοι….Εθελοτυφλούν μπας και σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται… Λένε δλδ ψέματα στον εαυτό τους και ανέχονται να είναι μαζί γιατί…έτσι πρέπει….έτσι είναι το σωστό. Το κοινωνικώς αποδεκτό. Κάνουμε παιδί και μας το κρατάνε οι παππούδες για να δουλέψουμε. Φέραμε ένα παιδί στον κόσμο γιατί αυτός είναι ο σκοπός του ανθρώπου. Έτσι ολοκληρώνεσαι σαν άνθρωπος . Έτσι μόνο …

Στον αντίποδα όμως, η πλευρά ενός νευροδιαφορετικού παιδιού, ενός – μάλλον – τραυματισμένου παιδιού, που η μοναξιά που ένιωθε απο μικρό ,η θλίψη και η μαυρίλα, αυτή η παραγκώνισμένη μικρή παρίας καθώς δεν ακολουθούσε -ούτε τώρα- κοινωνικά συμβόλαια ,

είναι και η συνειδητοποίηση του τώρα…

Τώρα καταλαβαίνω λοιπόν και εγώ….γιατί γεννήθηκα σχεδόν με κατάθλιψη. Κοιτάζω φωτογραφίες που είμαι μικρή και δεν χαμογελάω ποτέ…. Ποτέ…σε τραγική αντίθεση μάλιστα το σχήμα του στόματός μου απο βρέφος , ήταν προς τα κάτω..

Γεννήθηκε λοιπόν ένα σωσίβιο, μια ελπίδα για να σώσει μια σχέση, που ήταν καταδικασμένη να αποτύχει…. Και κανείς δεν φρόντισε να φουσκώνει και να περιποιείται αυτό το σωσίβιο. Του έβαζαν να κουβαλάει μόνο βάρη… Τα βάρη τους..

Την αδυναμία τους. Το ψέμα τους.

Εκείνος έφυγε πρώτος…τον έφαγε ο καρκίνος…ο καρκίνος της σχέσης τους και κατα συνέπεια του σώματός του…έφυγε στα χέρια μου ….εκείνη όταν βγήκα στον διάδρομο του νοσοκομείου και της είπα έφυγε…πήγε στους υπόλοιπους συγγενείς και έπαιζε θέατρο με ψέυτικα δάκρυα. “Στα χέρια μου έφυγε”… τους έλεγε…

΄Δεν μίλησα. Έφυγα ξανά για Θεσσαλονίκη και ….ξύρισα το μακρύ κατσαρό μαλλί μου….μου στοίχισε πολύ που έφυγε ο μπαμπας….. ο Επιθανάτιος Ρόγχος του , με ρούφηξε για πολύ καιρό…πολλά χρόνια…

Έμεινε μόνη της εκείνη. Επιτέλους είχε αυτό που ήθελε αλλά …είχε χάσει την ζωή της. Ολόκληρη… Μπορούσε να ξαναφτιάξει τη ζωή της , χήρεψε κοντά στα 60… Δεν ήθελε… “Εγώ να ξαναπλύνω αντρικό σώβρακο δεν θέλω”!!! Σιχάθηκε…Την κατανοώ απόλυτα. Τον αγαπούσα τον μπαμπά, θυμάμαι τις δικές του αγκαλιές και τα δικά του τραχειά απο την ηλεκτροκόλληση χάδια… την μυρωδιά των σίδερων που είχε αποτυπωθεί επάνω του απο την δουλειά σε συνδυασμό απο το λιβάνι της εκκλησίας και δεν με ενοχλούσε… ίσα ίσα… έχωνα την μουσούδα μου στο τζάκετ του…παράλληλα λες και αισθανόμουν την γεύση του μεταλλικού σίδερου στο στόμα … την αγκαλιά Εκείνης? Ποτέ…. αλλά την καταλαβαίνω απόλυτα…

Δεν της κρατάω κακία…όχι….πίκρα..ναι..Δεν τη μισώ…την αγάπησα…νοιάστηκα..μόνο που δεν ήταν μάνα..ήταν μαμή…..βαριά κουβέντα ναι… Με φρόντιζε όπως μια μαμή μέχρι το δημοτικό. άψογη. Αγκαλιά…???δεν θυμάμαι την αγκαλιά της. Δεν ήθελε να την αγγίζεις. ….αλλά όποτε την πλησίαζα μου μύριζε άσχημα …. με χαΐδευε σπάνια και πεταγόμουν σαν να με αγγίζει κάτι πολύ ξένο. Ήταν και εκείνη μια νευροδιαφορετική αλλά που δεν το έμαθε ποτέ? Πολύ πιθανό… μια καταπιεσμένη? σίγουρα…

δεν θέλω να με αγγίζουν ξένοι. βιώνω πολύ περισσότερες αισθήσεις απο αυτη της αφής. όταν με αγγίζουν σαν να μου έρχονται πληροφορίες μέσα στον εγκέφαλο σε συνδυασμό με την φυσιογνωμική τους και δέχομαι καταιγισμό ερεθισμάτων σαν να με χτυπάει ηλεκτρικό ρέυμα. Κάπου είχα διαβάσει ότι αυτό μπορεί να υπάγεται και στην συναισθησία (synaesthesia)… δεν το έχω ψάξει…

δεν θέλω να με αγκαλιάζουν….αλλά αγκαλιάζω εγώ..σπάνια …αλλά..εκείνον που νιώθω αλήθινά αίσθήματα. Αγκαλιάζω όπως ο παππούς μου λένε τα εγγόνια του και ανήψια μου… Γυμνάσιο λύκειο?ήταν Απούσα…συζήτηση? ποτέ… το μεγάλωσε,έκανε το χρέος της… Πόσο είχε πονέσει!!!ναι……αλλά ένιωθα πως απο τότε που πέθανε εκείνος, και γύρισα να την φροντίζω γιατι όλοι είχαν φύγει, μεγάλωνα ένα κακομαθημένο, στερημένο, μές τα ψέματα και τις δικαιολογίες παιδί…. Έγινα μάνα της γυναίκας που με έφερε στον κόσμο. Έγινα μητέρα της μάνας μου…η μητέρα που ίσως δεν βίωσε.. την άκουγα , της έφτιαχνα πάντα με χιούμορ το κέφι παρόλες τις οικονομικές μας δυσκολίες…. η ψυχολογική μου καμπούρα όμως είχε φτάσει στο πάτωμα . Από πρίν φύγω στα 18 μου , όσο έλειπα μέσω τηλεφώνου και συνέχισε κανονικά όταν γύρισα στα 30 μου …. συνέχισε αυτό που έκανε πριν φύγω. Με έκανε ότι ήθελε. Με χρησιμοποιούσε σαν ψεύτικη δικαιολογία για δικά της λάθη ή επιλογές, για να τα έχει καλά με όλους. Δεν θα έρθω θα είμαι με την μικρή. Δεν θέλει η μικρή και δεν θα το κάνω . Δεν μπορεί να με φέρει η μικρή.Η μικρή μου είπε να το κάνω. η μικρή φταίει, η μικρή το ένα, η μικρή το άλλο. Το παράλογο είναι ότι ενώ ήταν η κύρια απασχόληση μου, ενώ παράλληλα συνέχιζα να κάνω σπουδές φυσικοθεραπείας και δούλευα και έξω σε καφέ και κρατούσα το χωράφι, έλεγε στους άλλους ότι δεν την παίρνω τηλέφωνο , οτι έχει να μου μιλήσει μέρες , ή έχω μέρες να της στείλω μήνυμα. Όταν τη ρωτούσα γιατι το έκανε αυτό, αφού μιλάμε κάθε μέρα και πηγαίνω σχεδόν 3-4 φορές την εβδομάδα, μου έλεγε “μου έχεις πει να μην μιλάω για την πρόοδό σου, και το τι κάνεις, με ποιόν είσαι και που δουλεύεις “…

“ναι αλλά ρε μαμά άλλο η προσωπική μου ζωή και άλλο το να μην σε φροντίζω και να νομίζουν ότι σε έχω αφήσει στο έλεος…. Δεν εχει λόγο ύπαρξης αυτό το ψέμα”.

Όταν κατάλαβα οτι έλεγε ψέματα για το παραμικρό. Προσπαθούσα με όμορφο τρόπο να της εξηγήσω πώς είναι περιττά . Δεν χρειάζεται να φοβάσαι . Πλέον είσαι μόνη σου και ελεύθερη για τις επιλογές σου και τις απόψεις σου . Και σε όποιον αρέσεις . Όυτε οι γονείς σου είναι εδώ να σε ελέγξουν και να σε κρίνουν , ούτε ο μπαμπάς που σε καταπίεζε. Την είχα βάλει μέσα στην δουλειά μου λίγο για να απασχολείται δημιουργικά και να θεραπεύεται μέσω της τέχνης.. Στο μυαλό και στο σώμα. Το πλέξιμο που λάτρευε , έκανε καλό στα δάχτυλά της που είχαν αρχίσει πλέον να πονάνε απο προ-αρθριτιδα. Την έβαζα να φτιάχνει πλεκτά μακραμέ για τα κοσμήματα που έφτιαχνα , να αποξηραίνει τα λουλούδια της αυλής της για να τα βάζω στις δημιουργίες μου… Πούλησες? μου έλεγε…άντε έχω και άλλα χρώματα να σου φτιάξω…ναι μανούλα πούλησα φτιάξε μου τώρα λευκά εκρού και μαύρα για να ταιριάζουν με αυτά που φτιάχνω.. Έχω ακόμα κούτες απο τα μακραμέ της… δεν μου τελείωναν αλλά της έβαζα συχνά δουλειά ή να μου μαγειρεύει ενώ είχα φαγητό , γιατι την έβλεπα ευτυχισμένη…είχα άπειρα τάπερ με ζωμούς λαχανικών στη κατάψυξη…Αισθανόταν χρήσιμη επιτέλους γιατι ο πατέρας μου απότι λέει(δεν ξέρω αν ισχύει) δεν την άφηνε να δουλεύει. Είχε μειώσει πολύ τα ψέμματα. Ήταν ο εαυτός της.. χαμογελούσε και είχε χαλαρώσει πολύ…. ένιωθα οτι είχε και εκείνη αρκετά στοιχεία νευροδιαφορετικότητας…μετρούσε…

Κάποια γεγονότα που δεν θα τα αναφέρω γιατί αφορούν και προσωπικά δεδομένα ζωντανών, την έκαναν μετά απο 3-4 χρόνια να φάει άσχημο πισωγύρισμα. Έτυχε ,μαζί με αυτές τις αλλαγές που δεν θέλω να αναφέρω , συγκυριακά να βρώ και εγώ έναν άνθρωπο και ίσως φοβήθηκε οτι θα με χάσει και θα την αφήσω μόνη. Σε καμία περίπτωση δεν είχα σταματήσει να φροντίζω για εκείνη. Της έφερνα κάθε εβδομάδα τα ψώνια της , τα φάρμακά της , της φτιάχναμε διαρκώς βλάβες του σπιτιού. Όμως , Αρχισε ξανά τα ψέμματα σε μεγαλύτερο και σοβαρότερο βαθμό. Πολύ σκοτεινό μάλιστα. Έβλαπτε ανθρώπους και δημιουργούσε πολύ προβληματικές καταστάσεις με τσακωμούς και παρεξηγήσεις όπου ανακατευόταν. Ανακάτευε πολύ κόσμο με τις ανακρίβειες και τις μυθοπλασίες. Ζήλευε ακόμα και την καλή σχέση που είχα με την πεθερά μου. Είχε φτάσει πλέον -χωρίς να είμαι ψυχολόγος- την συμπεριφορά ενός μυθομανούς. Όποτε στριμωγνόταν σε μία κατάσταση που την έφερνες αντιμέτωπη με ένα της ψέμα, είχε αρχίσει να αντιγράφει τις κινήσεις μου ενώ παλαιότερα δεν το έκανε. Έξυνε τα χέρια της όπως κάνω εγώ όταν είμαι αγχωμένη, έκανε πως κοιτούσε σε ένα σημείο χαμένη όπως κάνω εγώ συχνά … χτυπούσε το μέτωπό της όπως εγώ όταν θέλω να ξεκολλήσω απο κάτι… εν ολίγης μιμούνταν τις κινήσεις μου , υιοθετούσε τις φράσεις μου αλλά την ένιωθα να υποκρίνεται ρε φίλε.. το ήξερα… ….την είχα δεί άλλωστε πολλές φορές να παίζει θέατρο…. ενω συχνά Με ειρωνευόταν γι’αυτά μου τα χαρακτηριστικά… “το πυροβολημένο πάλι μάτωσε τα χέρια του” με έλεγε…. Στο παρελθόν ουδέποτε την είχα δεί να κάνει τις κινήσεις μου . Αλλά την έπιανα συχνά να μιλάει μόνη της… ….Είχε αρχίσει πολύ έντονα να με επικρίνει σκληρά όποτε πήγαινα . Μου μιλούσε άσχημα ενω στους άλλους ήταν πάντα γλυκειά και δοτική. Με χειραγωγούσε με πολύ ύπουλο τρόπο , θυματοποιώντας τον εαυτό της σε καταστάσεις δυσάρεστες που ή ίδια προκαλούσε. Στο τηλέφωνο μου έλεγε “πότε θα έρθεις παιδί μου? έχω 5 μέρες να σε δώ” (ενώ είχε να με δεί 2) και όταν πήγαινα μαστίγωμα…..Όμως εγώ εκεί…δίπλα της…παρόλη την άσχημη συμπεριφορά . Πάντα έκανε διακρίσεις στα παιδιά της, και πάντα είχε αγαπημένο παιδί…όχι, δεν ήμουν εγώ… τα κατηγορούσε όλα της τα παιδιά εν απουσία τους αλλά και παρουσία τους πολλές φορές. η γλώσσα της σε έκοβε σα νυστέρι…Συνέχιζε την συμπεριφορά που είχε υιοθετήσει για να βγαίνει απο δυσμενείς θέσεις που την έφερναν οι δικοί της γονείς και αργότερα ο σύζυγος. Έβρισκε διεξόδους με ψέμματα στα δράματα που δημιουργούσε ίδια…πολλές φορές χωρίς σημαντικό λόγο…

Ακόμα όμως και τότε, δεν καταλάβαινα τον όρισμό που μου είχε δώσει αμέσως μόλις με γέννησε…. “το σωσίβιο της“..””εσένα ήθελα να σε κάνω”… (σαν να λέει ότι δεν ήταν επιλογή της τα άλλα της παιδιά)…λίγους μήνες πριν πεθάνει τον συνειδητοποίησα και ένα μεγάλο βάρος με καταπλάκωσε. Την “είδα” και την ξεσκέπασα. Τα αρνήθηκε όλα όπως πάντα. Έτσι είχε μάθει… το ψέμα…το παθολογικό και εμμονικό ψέμα ακόμα και για τα πιο χαζά πράγματα. Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι ο λόγος ύπαρξής μου , ό λόγος που αυτή η γυναίκα με έφερε στο κόσμο, ό λόγος που με ήθελε, ήταν για να έχει να ασχολείται και να αντέχει τον άνθρωπο που παντρεύτηκε και αργότερα να με χρησιμοποιεί για να μην βγαίνει απο την βολή της αφού έφυγε ο μπαμπάς. Ένας- τελικά- πολύ μόνος του άντρας. “Μιλάω μόνο με τα σκυλιά στο χωραφι ” είχε πεί κάποτε σε συγγενικό πρόσωπο…Καμία γυναίκα δεν με αγάπησε. Σιγοψυθιρίζω…”Μπαμπάκα….σε αγάπησα εγώ”…..Μπορεί να μην ήσουν καλός σύζυγος αλλά ήσουν καλός μπαμπάς…

Ήρθε λοιπόν η στιγμή που συνειδητοποίησα όοοολο αυτό το βάρος που κουβαλάω απο μικρή και λίγες μέρες πριν τα γενεθλιά μου πήγα στο μνήμα του μπαμπά και έκλαψα με λυγμούς… και τότε αποφάσισα ότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον χειρισμό….την έφερα αντιμέτωπη με τον αληθινό της εαυτό. λάθος μου ? Δεν ξέρω… άρχισα να τα στιλώνω…δεν της εξυπηρετούσα άλλο το ψέμα….έφτασαν να με επικρίνουν άνθρωποι που δεν με ήξεραν και να με κατηγορούν για πράγματα που δεν ευθυνόμουν εγώ αλλά έπαιρνα την ευθύνη για να την σώσω…. απο εκεί που έδειχνα για μια δεκαετία κατανόηση, και έκανα σιωπηλή αποδοχή για το ψέμα που τη βόλευε, άρχισα να αρνούμαι…. έτσι σιγά-σιγά, βγήκε ο αληθινός της εαυτός….ένας άνθρωπος που ήθελε να την εξυπηρετούν όλοι, κάνοντάς της τα χαΐρια αναλογα με το συμφέρον της (οικονομικό ή πρακτικό) ..άρχισε λοιπον να τσακώνεται με όλους ..γιατι μπέρδευε τα ψέμματα.

πολύ την λυπάμαι …πάρα πολύ…δεν είχε εμένα να την καλύπτω πιά. δεν άντεχα να τρώω άλλα βέλη…δεν άντεχα άλλο να με χρησιμοποιεί για τις ιστορίες της φαντασίας της..της βολής της…τον ψεύτικο κόσμο που είχε δημιουργήσει για να …επιβιώσει…το “τα πηγαίνω με όλους καλά και στη γωνίτσα μου” που έλεγε συχνά…διαψέυθηκε πολύ γρήγορα…αλήθεια τη καταλαβαίνω και την δικαιολογώ…αλλά ρε φίλε…ΜΕ ΓΕΝΝΗΣΕΣ!!!!ΜΑΤΩΣΕΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ!!!ΜΕ ΒΑΖΕΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕΣ?

Την ημέρα των γενεθλίων μου την άκουσα να με λέει παλιόπαιδο σε τρίτο άτομο που την είχε βάλει ανοιχτή ακρόαση….

και την επόμενη μέρα το πρωί…έφυγε απο ανακοπή..

Το σωσίβιο της…το είχε πιά τρυπήσει…

έχω μείνει ένα άδειο χρησιμοποιημένο πεταμένο κουρέλι.

Αν κάποιος το δεί και λίγο πιο ποιητικά, θα έλεγα ότι

“αυτοκτόνησε, τρυπώντας με…δεν άντεχε άλλο”…

Σε αγάπησα μανούλα μου…”παιδί” μου…

αυτό το σωσίβιο τώρα που 2 χρόνια κλείνουν απο την ημέρα που το είπε παλιόπαιδο και αποχώρησε χωρίς να παραδεχθεί τίποτα, κανένα ψέμα , καμία ευθύνη…

παλεύει να φουσκώσει , για να σωθεί το ίδιο……Έκανα και ένα τατουάζ αφού έφυγε, το δέντρο της ζωής…γιατί βρήκα κάπου στην πορεία , την αγκαλιά της φύσης και των ζώων…την Μάνα γή….Αυτήν θα γιορτάσω στις 12 Μαΐου την ημέρα της μητέρας….Αυτή με κράτησε….Αυτήν νιώθω μάνα…Μου έδωσε την ισορροπία που μου έλειπε…

Η τελευταία της επιθυμία πάλι μέσα απο εμένα εκπληρώθηκε…μου το είχε πει χρόνια πριν πεθάνει…δεν ήθελε να θαφτεί μαζί του…. σοκαρίστηκαν οι συγγενείς όταν τους το είπα…αλλά η επιθυμία της έγινε σεβαστή χωρίς διαπραγμάτευση. Ήξεραν…έβλεπαν…παρακολουθούσαν…

οι κοινωνικές ανοχές μου έχουν τελειώσει εδώ και χρόνια..αλλά παρόλο το βάρος έχω καταφέρει να κάνω πράγματα στη ζωή μου …από το μηδέν…Μέσω της οδού που έχω διαλέξει , της θεραπευτικής τέχνης , της καλλιτεχνικής, είναι δώρο να μου λένε ότι είμαι πολύ παραπάνω απο καλλιτέχνης.. γιατι η τέχνη μου “θεραπεύει” κάποιους.. όχι όλους…δεν το έχουν όλοι ανάγκη ή δεν το βλέπουν απαραίτητα όλοι…την τέχνη μου την γεννάω… απο όμορφους κόσμους της φαντασίας μου …την δική μου διέξοδο….ξωτικά, νεράΐδες, σύγχρονα στρουμφοχωριά, δάση ποτάμια , πεταλούδες, νάνους…τα στοιχεία της φύσης έστω κρυμμένα σε συγχρονα σύμβολα, σαν σκηνικό του Tolkien……Πάντα κάθε οδός στη ζωή μου είχε θεραπευτική εξειδίκευση….ηχοθεραπεία, φυσικοθεραπεία, και δημιουργική θεραπεία μέσω 100% χειροποίητων κατασκευών…. απο τα καλούπια , μέχρι το κερί, ή το βάζο ή το πετράδι ή τον ημιπολύτιμο λίθο που εγώ βρήκα στο χώμα και τον στίλβωσα για να εξωτερικέυσει την ομορφιά του ή ακόμα και εκείνα που δημιούργησα τεχνιτά, τα λογότυπα, τα σάιτ, τα βίντεο, τα κοινωνικά δίκτυα…..και προσπαθώ να σου ξυπνάνε όλες τις αισθήσεις αλλά να σου περνάνε και μηνύματα……..από τον ήχο και την αφή καθώς ξετυλίγεις το οικολογικό χαρτί, απο την όσφρηση καθώς πάντα αρωματίζω τα πακέτα μου , από την όραση ξετυλίγοντας κάτι όμορφο, και για τη γεύση με τις καραμέλες μου…και μηνύματα…διάφορα…,να αγαπάς τη φύση , τα ζώα..εσένα..

Θέλω η δημιουργία μου να σε κάνει για λίγα έστω δευτερόλεπτα να απολαμβάνεις τον καθαρό εαυτό σου. Το σώμα που τόσο επιβαρύνεις καθημερινά. Να σου φτιάχνει την ψυχολογία που σε βαραίνει καθημερινά…Ότι εφάρμοσα εγώ στον εαυτό μου για να αντέξω…

Επίσης διδάσκω διαδικτυακά τέχνη …χειροποίητη…και φροντίζω και εκεί να θρέφω το πνεύμα και μια πιο φιλική προς το πλανήτη ετούτο τέχνη, όσο είναι αυτό δυνατό. Αλλά παράλληλα προσπαθώ να κάνω τους ανθρώπους να βγάλουν απο μέσα τους τον καλλιτέχνη και να εκφραστούν μέσω αυτής με τη δική τους “ταυτότητα”…το δικό τους , εντελώς προσωπικό αποτύπωμα…τους δείχνω τον τρόπο , αλλά προσπαθώ να θεραπεύουν την ανασφάλειά τους …να τους δώσω απλόχερα ότι γνωρίζω για να προχωρήσουν με θάρρος και πίστη στον εαυτό τους, μπροστά… να μάθουν πράγματα που θα τους κάνουν να αντιμετωπίζουν δημιουργικά την “τρέλα του σήμερα”…

‘κατ’επίγνωση δεν έχω φέρει στον κόσμο παιδι… δεν θέλω να του μεταφέρω το βάρος που νιώθω. την θλίψη μου και την μελαγχολία μου. Να μην ξέρει γιατί είναι θλιμμένο…επειδή κάποτε 2 άνθρωποι που δεν ταίριαζαν….αποφάσισαν να με δημιουργήσουν. Να του μεταφέρω την αγχωτική διαταραχή μου και να ξεσπάσω επάνω του τα τραύματά μου .Δεν θέλω να κάνω ένα παιδί για να με σώσει. Την έχω αποδεχθεί και αγαπήσει την θλίψη μου. Μόνη μου για πολύ καιρό και με αυτούς τους λίγους που επιλέγω δίπλα μου θα τα καταφέρω…θα σωθώ…ίσως ήδη να έχω σωθεί….δεν θέλω Να του μεταφέρω -έαν καταγράφεται αυτό δεν γνωρίζω- το dna τους ψέματος και της υποκρισίας……. ο σπόρος αυτός της εμμονής στην ψευδαίσθηση της “καλης εικόνας” ή του “τι θα πεί ο κόσμος”, θα πεθάνει μαζί μου αλλά ….’

αφήνω τον δικό μου σπόρο…

αυτόν που επιλέγω ΕΓΩ και όχι αυτόν που μου φόρτωσαν..

…εδω…τώρα…σε εσένα….ίσως να μην σου είναι σαφής..να έχει ήδη φυτευτεί τόση ώρα που αντέχεις να διαβάζεις ή δεν βαρέθηκες….αλλά στον αφήνω…

με αγάπη..

Αγαπάω τα παιδιά. Είχα πολλά ως δασκάλα μουσικής και ηχοθεραπεύτρια σε αυτιστικά παιδάκια και άτομα αμέα. Λατρεύω τα πολλά ανήψια που έχω σαν παιδιά μου….Αν ποτέ μου το επιτρέψει η οικονομική μου κατάσταση, θα προτιμήσω να υιοθετήσω ένα απο τα παρατημένα σε ορφανοτροφείο. Αν ποτέ γίνει το ορφανοτροφείο και οι υιοθεσίες στην χώρα μας εύκολη υπόθεση…Γιατι το οξύμωρο είναι ότι σε περνάνε απο χίλια μύρια κύμματα για να υιοθετήσεις και να μεγαλωσεις ένα ξένο παιδί αλλά γενοβόλλα εσύ αβέρτα!!!χωρίς έλεγχο…ούτε μια ψυχολογική αξιολόγηση τουλάχιστον… γιατι οικονομικά, σου δίνουν τα επιδόματα μωρε…..γεννοβόλα!!!χώρισε…ξανα γεννοβόλα , ξανα χώρισε…και ας μη σου μιλάνε τα παιδιά σου…ολοκληρώθηκες σαν άνθρωπος…

Δεν απορώ που το 2024 ήδη κοιτάζουν όλοι γύρω τους και βλέπουν ότι ο περισσότερος κόσμος, το χει χάσει.… Αταίριαστα ζευγαρώματα…συμβιβασμένα…κοινωνικά αποδεκτά όμως και ας υποκρίνονται…έτσι πρέπει να είναι η “εικόνα”….

Ένα νευροδιαφορετικό άτομο που δυσκολεύεται και δεν αποδέχεται-δεν κατανοεί τον λογό ύπαρξης- το ψέμα , να χρησιμοποιείται απο την ημέρα που γεννήθηκε για να εξυπηρετεί τις ψευδαισθήσεις άλλων… Φαντάζεσαι τις συγκρούσεις? Πολύ μοναχικό και μελαγχολικό άτομο, με τεράστιες κοινωνικές δυσκολίες που δεν τις αποδέχεται το κοινωνικό σύνολο (δεν δέχεται ότι εγώ για παράδειγμα δεν μπορώ να μιλάω στο τηλέφωνο, δυσκολέυομαι να συγκρατώ προφορικές πληροφορίες, αλλά έχω κάνει την υπέρβαση της βιντεοκλήσης γιατι μπορώ και διαβάζω-κατανοώ απο την γλώσσα του σώματος τον άλλο)

αλλά , για να μην σε αφήσω με την ίδια πίκρα που βιώνω,έχω αφθονο λίγο σκοτεινό θα ελεγα χιούμορ .. Όσοι με γνωρίζουν θα σου πούν για το χιούμορ μου. Έχω το ταλέντο να σε κάνω να γελάσεις το επόμενο λεπτό που μίλησες μαζί μου ενώ πιιο πρίν, ίσως και να έκλαιγες. Μου το λένε κάποιοι γνωστοί που μιλάμε στο μάτριξ παραπάνω και ξέρουν λίγο πιο προσωπικά ζόρια.. Πως παρόλο το σκοτάδι μου και τα σκληρά χτυπήματα της μοίρας, -δεν στα είπα όλα-…τους κάνω να γελούν…

Δεν θέλω να πονάνε οι άνθρωποι..

Και νιώθω σαν σκοπό ζωής….να τους σώζω….

γιαυτό γεννήθηκα….

Ξέρεις τι πιστέυω? Πως όλοι γεννιόμαστε νευροδιαφορετικοί , απο την στιγμή που είμαστε έμβρυο στη κοιλιά της μάνας μέχρι που μπαίνουμε σε έναν νευροτυπικό κόσμο και ….οι περισσότεροι ξεκινούν να προσποιούνται…Copy mechanism….Μηχανισμός μίμησης… Η μίμηση της μάζας…έτσι και η μανούλα μου…

ε…κάποιοι βρε αδερφέ….δεν το κάνουν…δεν το κάνουμε….δεν μπορούμε να το κάνουμε. Η ενεργειακή μας πίτα, έχει άλλο καταμερισμό δυνάμεων…υστερούμε κοινωνικά….αλλά υπερτερούμε σε άλλα…δεν είν κακό…

Κοίταξε κανένας επιστήμονας αυτή την περίπτωση? Πολύ θα ήθελα να διαβάσω κάτι αντίστοιχο…

Το αστείο θα είναι να είναι επιτηδευμένο αυτό για να εξυπηρετεί το “σύστημα της σκλαβιάς”….το σύστημα ίσως σε θέλει νευροτυπικό…ρομποτάκι…

Ψιτ….μην στεναχωριέσαι….όλα στο τέλος θα πάνε καλά…

Αν επιλέγεις να είσαι ο εαυτός σου και αυτόν τον εαυτό…τον γουστάρεις…όλα καλά θα πανε..μη φοβάσαι…

Αν δεν σου αρέσει..τότε ίσως να μην είσαι εσύ ,

ή η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι δεν σου ταιριάζει.. ψάξου…

Ψάξε τον εαυτό σου…και τις επιλογές σου…και μα το στρουμφοχωριό !!μην λές άλλα ψέμματα στον εαυτό σου…αποδέξου την αλήθεια όσο σκληρή και αν είναι…

Πιο απλά….

Είσαι ευτυχισμένος?

Είσαι σε καλό δρόμο…

Δεν είσαι?

Στρίψε…

Τελικά δεν το απέφυγα…τα έκανα αχταρμά… ωστόσο ελπίζω να πήρες το μήνυμα που χρειαζόσουν…

Αφιερωμένο στην ημέρα των γενεθλίων μου 02/05/77.

Και δεν με νοίαζει αν το διαβάσουν συγγενείς… 🙂

Αν σε ενδιαφέρει να διαβάσεις τα μικρά βιβλία μου βρες τα εδώ:

Οι Ψιθυριστές της αλήθειας

Η Γή των εγκαταλελειμμένων

The Land Of the Abandoned (έντυπο αγγλικό)

Jendi