Αισθητηριακή υπερφόρτωση.Κυκλοφορούν πολλά άρθρα που εξηγούν τι είναι αυτό το “τραίνο”. Λέω τραίνο γιατί έχει πολλά βαγόνια και παρασέρνει πολλά μαζί του , αλλά κυρίως… έχει πολύ θόρυβο. Θόρυβο που δεν μπορεί ένας νευροδιαφορετικός να διαχειριστεί.
Αισθητηριακή υπερφόρτωση είναι ακριβώς αυτό που λέει η λέξη σε γενικές γραμμές.
Η αισθητηριακή υπερφόρτωση απευθύνεται στις πέντε αισθήσεις: την ακοή, την όσφρηση, την αφή, την όραση και τη γεύση. Αυτές όλες μαζί προσλαμβάνουν περισσότερες πληροφορίες ταυτόχρονα από όσες μπορεί να επεξεργαστεί ο εγκέφαλός σας. Σε περιόδους αισθητηριακής υπερφόρτωσης ο εγκέφαλος συγκλονίζεται από όλες αυτές τις εισροές. Ο εγκέφαλος μπαίνει σε κατάσταση μάχης, φυγής ή παγώματος ως απάντηση σε αυτό που μοιάζει με κρίση, γεγονός που σας κάνει να αισθάνεστε ανασφαλείς και καταβεβλημένοι.
Πολύ σωστά. Το συγκεκριμένο απόσπασμα βέβαια βρίσκεται σε άρθρο που περιγράφει αυτιστικά παιδιά. Γενικά το διαδίκτυο είναι γεμάτο με άρθρα (πολλές φορές απαρχαιωμένα με παλιούς όρους και εκφράσεις , που πλέον η αυτιστική κοινότητα δεν αποδέχεται-ίσως μιλήσω γι ‘ αυτά σε άλλο άρθρο).
Τι γίνεται όμως με τους αυτιστικούς ενήλικες?
Μα ναι φυσικά και υπάρχουν. Ο αυτισμός δεν είναι ασθένεια που χρήζει θεραπείας , ή που παύει κάποια στιγμή να υπάρχει. Ο αυτισμός είναι μια νευροδιαφορετική κατάσταση που το μόνο που χρειάζεται είναι σεβασμός και αποδοχή.
Έτσι τα αυτιστικά παιδιά, κάποτε γίνονται αυτιστικοί ενήλικες. “Δουλεμένοι” ή και εντελώς αδούλευτοι-άγουροι. Με τεράστια δυσκολία να χωρέσουν στη σημερινή νευροτυπική κοινωνία. Ειδικά στη δική μου και στων προηγούμενων γενεών περιπτώσεις, με αυτο-διάγνωση , αργοπορημένη διάγνωση ή και χωρίς διάγνωση … Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε ένα τουλάχιστον , δημόσιο και προσβάσιμο απο κατοίκους όλης της Ελλάδας, ολοκληρωμένο σύστημα αξιολόγησης και διαγνωστικού ελέγχου για ενήλικες (υπήρχε ένα στην πρωτεύουσα μόνο το οποίο απότι μαθαίνω καταργήθηκε)
Χρειάστηκε επειγόντως να ταξιδέψω Αθήνα για πολύ σοβαρό λόγο.
Μόνη μου… με μέσα μαζικής συγκοινωνίας. Για τουλαχιστον 3 ώρες μέχρι να φτάσω στο σημείο που έπρεπε.Μόνη.
είχα να μπώ κάπου στα 5-6 χρόνια σε ΜΜΜ.
Αυτή η εμπειρία,
Φλερτάρει την πρωτιά μέσα στις χειρότερες εμπειρίες των τελευταίων χρόνων. Την οποία πρωτιά κατέχει ένας γάμος- γλέντι που έπρεπε να πάω και είχα πάθει μια από τις πιο σοβαρές κρίσεις πανικού και αισθητηριακής υπερφόρτωσης , όταν το ηχείο δίπλα μου βάρεσε ξαφνικά μπιτ ντεσιμπέλ απάνθρωπου βεληνεκούς και ο κόσμος όλος τριγύρω ,μετά απο αρκετή δόση αλκοόλ , σηκώθηκε ταυτόχρονα και άρχισε με αλαλαγμούς ζουλού, να κουνιέται εντελώς εκτός ρυθμού και αισθητικής (τι να κάνω που είμαι και μουσικό-καλλιτεχνικό κεφάλι). Ένας φωτογράφος με κυνηγούσε στη κυριολεξία για μια φωτογραφία και δεν δεχόταν την άρνηση μου επ αυτού , δεν υπήρχε κανένα φαγητό (χωρίς ζωικά) που μπορούσα να φάω , και όταν πήγα τουαλέτα να συνέλθω καθώς δεν μπορούσα να αναπνεύσω (κρίση πανικού), είχε έρθει μια θεούσα μπροστά στη μούρη μου, σε απόσταση αναπνοής και επέμενε να πώ πολλές φορές το “Ιησούς Χριστός Νικάει” για να συνέλθω…
από τα οποία έκανα να επανέλθω περίπου 4 εβδομάδες…. Και τώρα που συγκυριακά το αναφέρω , συνεχίζει μάλλον να κατέχει την πρωτιά. Ας συνεχίσω όμως στην πρόσφατη εμπειρία μου γιατί ο κόσμος διαβάζει για “εμάς”, μας λυπάται, μας αποδέχεται ή λέει ότι μας καταλαβαίνει, αλλά δεν μου λένε τίποτα όλα αυτά΄….και ο οίκτος πέρα απο το οτι είναι εκνευριστικός δεν βοηθάει κιόλας. Ούτε κατανόηση υπάρχει….Γιατί εάν πραγματικά υπήρχε, θα είχα πάει και θα είχα έρθει στη μεγαλούπολη χωρίς τόσο σοβαρό πρόβλημα.
Κεφάλαιο Λεωφορείο ΚΤΕΛ: Μισο γεμάτο στην άνοδο προς τη πόλη. γύρω στα 30 άτομα. Καθόμουν στη θέση 33. Στις μπροστινές θέσεις καθόταν μια κυρία, που αποφάσισε να λιμάρει τα νύχια της. Οτιδήποτε έχει σχέση με πολύ μακριά νύχια μου προκαλεί ανατριχίλα και δεν μπορώ καν να τα κοιτάζω. Πόσο μάλλον να ακούω αυτόν τον ανατριχιαστικό ήχο της λίμας , τον οποίο ακόμα και στην περιγραφή του τώρα, με ανατριχιάζει και μου προκαλεί ζαλάδα. Οτιδήποτε δεν το αντέχουν οι αισθήσεις μου , μου προκαλούν ζαλάδα και ίλιγγο. Κάπου εκεί κοντά μια κοπέλα περιέγραφε καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, το εργατικό της ατύχημα στο τηλέφωνο και πώς περιμένει την αποζημίωση. Ένα άλλο παλικάρι χτυπούσε νευρικά τα δάχτυλά του στο πλαστικό μέρος του καθίσματος, πιο κάτω κάποιος γύριζε απότομα τα φύλλα απο ένα περιοδικό και είχε ξεχάσει να βάλει αποσμητικό, κάποια άλλη άκουγε ελαφρολαϊκά στα ακουστικά , είχε πλυθεί με dove και είχε και περίοδο (ο ιδρώτας των ανθρώπων μυρίζει διαφορετικά σε διάφορες ψυχο-σωματικές τους καταστάσεις και διαχωρίζεται στη δική μου οσφρητική ικανότητα, απο το αποσμητικό), στη γαλαρία κάποιος με στρατιωτική άδεια μασούσε τσίχλα κεράσι, και κάποιος άλλος ρουφούσε τα ιγμόρειά του διαρκώς…μια κοπέλα ξεφύλλιζε αγχωμένα ένα μάθημα νομικής που είχε δώσει 6 φορές, ένα ντουλαπάκι κάπου δεν έκλεινε καλά κι έκανε μόνιμα τικιτικι, μια μαμά μάλωνε στο τηλέφωνο τον γιο της που δεν σηκώθηκε ακόμα από το κρεβάτι, κάποιος στις πίσω θέσεις φορούσε μισό μπουκάλι straight πράσινο, μπροστά ο οδηγός αγνοούσε ένα – προφανώς ανεπαίσθητο – μικρό ήχο από κάποιο κουμπί του ταμπλό, και για να μην πολυλογώ…ήταν ,πολύ, για μένα όλο αυτό ήδη. Άκουγα πολύ έντονα και ταυτόχρονα όλους τους θορύβους , όλους τους ήχους όλες τις ομιλίες , μύριζα όλες τις μυρωδιές που κυκλοφορούσαν μέσα στο λεωφορείο και ξαφνικά ..κάτι μύριζέ σαν καμένο λάστιχο .. και ζέστη…πολλή ζέστη…. καιγόμουν… έξω συννεφιά και εγώ κόντευα να χάσω τις αισθήσεις μου καθώς έχω αλλεργία ….στη ζέστη. Μέσα το θερμόμετρο έγραφε 36 …ήμουν ήδη πάνω απο 10-15 κελσίου μονάδες απο όσες αντέχω και είχα αρχίσει να βγάζω σπυριά στο δέρμα…
Δεν άντεχα άλλο, έβαλα το χέρι μου στο καλοριφέρ και έπαθα έγκαυμα, λέω δεν μπορεί αυτό να είναι φυσιολογικό ούτε για τους νευροτυπικούς!!!
“Μπορείτε σας παρακαλώ να ανοίξετε τον κλιματισμό”?
Από τα 30+ άτομα που ήταν εκεί μέσα , τα περισσότερα -λόγω στατιστικών πιθανολογώ -νευροτυπικά , έκαναν γκριμάτσες, έβαζαν το χέρι στις γρίλιες του εξαερισμού , έκαναν αέρα με περιοδικά, ξεφυσούσαν με δυσφορία με την αγανάκτηση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους, από όλους αυτούς , μίλησε το αυτιστικό. Που κατα καιρούς έχει παρεξηγηθεί για την κοινωνική του αναπηρία , που δυσκολεύεται να επικοινωνεί, την αντικοινωνικότητά του, τις παραξενιές του, έχει παραγκωνιστεί, το έχουν χλευάσει, το έχουν αμφισβητήσει, το έχουν πεί “χαζό αυτιστικό” και γενικότερα, δεν το παίρνουν στα σοβαρά. Ακόμα και ως ενήλικα πλέον. Το ταμπουρωμένο λοιπόν αυτό πλάσμα μίλησε εκ μέρους -προφανώς-των 30+ επιβατών.
“Ναι δώστε μου μισό λεπτό, έχει χαλάσει το αιρκοντίσιον” απαντά ευγενέστατα ο οδηγός
“Δεν έχει απλά χαλάσει το αιρκοντίσιον, καίει και το καλοριφέρ”. του λέω με θαρραλέα φωνή μιας και ήδη ξεπέρασα την κοινωνική μου φοβία και μίλησα… ας όψεται που δεν άντεχα άλλο την ζέστη.
Φρενάρει απότομα στη μέση του πουθενα και κατεβαίνει απο το λεωφορείο….
Ανεβαίνει μετά απο 8 λεπτά….
“Έχουμε βλάβη , αναγκαστικά θα περιμένουμε εφεδρικό”
Το αυτιστικό , για κάποιο λόγο ,ένιωσε ήρωας…ξαναφόρεσε τα ακουστικά μείωσης θορύβου, έβαλε μουσική και αγκαλιά με τη τσάντα του, έτρεξε πρώτο έξω να πάρει καθαρό αέρα στη μέση του πουθενά…Οι υπόλοιποι περίμεναν τον οδηγό να τους πει για δεύτερη φορά να κατέβουν διότι δεν είχε νόημα να κάθονται άλλο στο καυτό λεωφορείο.
Μετά απο 22 λεπτά ήρθε το εφεδρικό και το ταξίδι συνεχίστηκε.
Αυτή τη φορά , ευτυχώς πιο ήσυχα λές και είχαν όλοι κουραστεί ή αγχωθεί απο την καθυστέρηση.
Στο μετρό.
Οι θόρυβοι όλοι πιο έντονοι και με ηχώ- βάθος , ο κόσμος με πολύ πιο επιθετική αύρα. Σχεδόν βίαιη θα έλεγα. Σε έπαιρναν μπάλα κ ούτε που γύριζαν να σε κοιτάξουν, όχι να σου ζητήσουν συγγνώμη, τα βλέμματα όλων σε κάρφωναν νευρικά. Το αστείο είναι πως φοβάται ο άνθρωπος τα ρομπότ και την περίπτωση να κατακτήσουν τον κόσμο…Συγγνώμη αλλά είναι πολύ αστείο τώρα αυτό , από την ησυχία της κουζίνας μου.
Νομίζω πως ήταν η πρώτη φορά που πήρα μόνη μου το μετρό αλλά και στο παρελθόν πρέπει να το είχα πάρει το πολύ 5 φορές με παρέα. Δεν ήξερα που κόβουν εισιτήρια, πώς τα ακυρώνουν , πώς τα χρησιμοποιούν, οπότε ακολουθούσα τους άλλους ανθρώπους προς τα εκεί που πήγαιναν όλοι κατεβαίνοντας στον υπόγειο.
Κάθισα στην ουρά στους αυτόματους πωλητές των εισιτηρίων, ώσπου ήρθε η σειρά μου , μόνο που δεν είχα καταλάβει ακριβώς , τι επιλέγω . Ρώτησα λοιπόν ένα παλικάρι που ήταν στο διπλανό μηχάνημα .
-Θα με βοηθήσεις να βγάλω εισητήριο γιατι δεν ξέρω?
Δεν θυμάμαι τι μου απάντησε γιατι ακόμα και εκείνη την στιγμή, δεν είχα καταλάβει τί μου είπε.
– Ή να σε δώ τουλάχιστον τι πατας…αααα ενιαίο οκ… και τα χρήματα που τα βάζω?
μου έδειξε απρόθυμα θα έλεγα…ψιλο μόνη μου το βρήκα.. έφυγε πριν δεί αν τα καταφέρνω…μπορεί να βιαζόταν… ίσως να νόμιζε ότι του τη πέφτω κιόλας ή ότι ήθελα να τον ληστέψω? θα σας γελάσω. (Ρε φιλαράκι δεν με βλέπεις που είμαι άσπρη σαν το πανί)? Φαινόμουν χαμένη θαρρώ, οπότε λίγο παρατηρητικός να ήταν θα το καταλάβαινε… ρομποτάκι όμως … Όλα δρομολογημένα και μη μας βγάλει κανείς απο την ρουτίνα μας…και μετά είμαστε περίεργοι οι αυτιστικοί….
Διάδρομοι 3 … τώρα που πάνε? αριστερά , δεξιά ή ευθεία? το gps δεν βοηθούσε ιδιαίτερα. πάω αριστερά δεν έβλεπα τη στάση που μου είχαν πει να παω. πάω δεξιά, έγραφε τα ίδια.. μα γιατί ? πάω ευθεία και είδα επιτέλους τη στάση που έπρεπε να κατέβω.
Μέγαρο Μουσικής….έχω τραγουδήσει στο παρελθόν εκεί με μια καλής φήμης χορωδία από Θεσσαλονίκη ,όπου συνοδεύαμε την Μαρία Φαραντούρη…δεν θυμάμαι σε ποιό έργο … είχα φορέσει όμως δίπατα άρβυλα 😀 και είχα φάει κατσάδα απο την μαέστρο.
ήρθε…!!!άνοιξαν οι πόρτες , όρμηξαν όλοι μέσα πάλι βίαια θαρρώ.
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΤΗ ΠΑΛΕΥΕΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ! πονοκέφαλος, ζαλάδα , χείμαρρος απο οπτικοακουστικές πληροφορίες! ζαλίζομαι τώρα…..
έπαιρνα μια ανάσα και τη κρατούσα με κλειστά μάτια. Εκεί πρέπει να μπήκα στον αυτόματο. Και έτσι όπως ήμουν μέσα σε ένα ασφυκτικά γεμάτο βαγόνι….
για να “επιβιώσω ” έκλεισα όλους τους εξωτερικούς ήχους από το ποτενσιόμετρο εκτάκτου ανάγκης …. και “άδειασα” όλο το τραίνο με την σκέψη μου, έχοντας τέρμα τη μουσική. Ναι με τέρμα μέταλ μουσική….μόνο μέταλ… παράδοξο ε? Αλλά αυτή η μουσική με σταθεροποιεί. Τι να σκέφτονταν άραγε οι γύρω μου, που με βλέπουν να παραπατάω με κλειστά μάτια, αγκαλιά με ένα δοκάρι (πως τους λένε άραγε τους σωλήνες που κρατιέστε μέσα στο μετρό)?
Δεν έχω μνήμη πώς βρέθηκα στον προορισμό μου. Στην επιφάνεια της γης ξανά.
Πολύ πιθανόν επειδή είχα καταγράψει στον εγκέφαλό μου , την πορεία μου με φωτογραφίες των στάσεων και του μέρους που έπρεπε να παω (σε ευχαριστώ τεχνολογία). Έχασα όμως τον προσανατολισμό μου και περπατούσα κανα 20λεπτο προς την αντίθετη κατεύθυνση ,αλλά “ξύπνησα ” πριν φτάσω σε άλλη περιοχή και πήρα τηλέφωνο οικείο πρόσωπο , το οποίο με βιντεοκλήση με ξανα έβαλε στην σωστή πορεία.
Αν και το ζόρι τώρα αρχίζει, δεν θα σας ταξιδέψω άλλο μαζί μου λόγω προσωπικών δεδομένων , παρα μόνο κάποιες στιγμές που μου έδωσαν δύναμη να μην κινδυνέψω να πέσω κάτω από την εξάντληση…γιατι τη γλίτωσα πολύ παρα τρίχα . Μάλιστα τη μια φορα κάνοντας στη κυριολεξία, τραμπάλα σε ένα παγκάκι που ΄πήγα να ξαπλώσω στην μια άκρη του και όλα μου τα πράγματα ήρθαν στο κεφάλι …τον καφέ τον έπιασα στον αέρα…τα πατατάκια τα έφαγαν τα περιστέρια…
αντί επιλόγου…
λίγες εικόνες που με έκαναν να αντέχω επειδή ήταν κρίσιμη ανάγκη να αντέξω. Δεν ξέρω αν θα το ξανακάνω όμως… όσο επείγον και αν είναι…τώρα που το βλέπω λίγο απο την θέση του παρατηρητή, σε αρκετές φάσεις κινδύνεψα.
Σε κάποια φάση πάλι χάθηκα μέσα σε ένα νοσοκομείο….αλλά είχα έναν μαγικό οδηγό που με έβαλε ξανα στη σωστή πορεία….
Στο σήμερα μετρώντας νομίζω 3η ημέρα απο την ασφαλή -και εγώ δεν ξέρω πώς- επιστροφή μου στο σπίτι. Υπερτασική κρίση. Μία μόνιμη βουή στο κεφάλι. Δεν μπορώ τον παραμικρό θόρυβο. Κινητά και σταθερά τηλέφωνα όλα κλειστά. Περπατάω και ζαλίζομαι. Ισχυρή τάση για εμετό , πόνο στα μάτια και στα μηνίγγια. Συχνή ταχυπαλμία. Παλμοί στην περιοχή του κεφαλιού. Εκνευρισμός. Αφωνία ή ψιθύρισμα. Υπνηλία… Απέραντη κούραση και όλα αυτά θα έχουν αρκετή ακόμα διάρκεια μέχρι να συνέλθω… μέχρι να ξανα έχω κουτάλια ενέργειας… (βλ. spoonie theory)
Τα συγχαρητήρια μου σε όλους τους νευροδιαφορετικούς της Αθήνας…
Δεν ξέρω πως αντέχετε…σας θαυμάζω πραγματικά! Η πόλη αυτή είναι απάνθρωπη!
σε αρκετές φάσεις ένιωθα πως θα πεθάνω εκείνη τη στιγμή…
Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε… την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιον καθισμένο κάτω… ίσως να φιλτράρετε πιο εμπλουτισμένα το συμπέρασμά σας…σε κάθε περίπτωση θα σας συμβούλευα αρχικά, να “μετρήσετε” την κατάσταση πριν επιχειρήσετε να τον πλησιάσετε, να του μιλήσετε ή ακόμα πιο σημαντικό…να – ΜΗΝ -τον αγγίξετε …
Αφήστε μια απάντηση