Πρισματικές Οπτικές

Αυτό είναι ένα πρίσμα.
Έχει πολλές πλευρές, άνισες είτε ίσες ανάλογα με το πώς έχει περάσει το γυαλόχαρτο από πάνω του .
Για να γυαλίζει ένα πρίσμα, πρέπει να τριφτεί με πολύ μικρό νούμερο γυαλόχαρτου, το οποίο έχει πολύ χοντρό και ανώμαλο κόκκο, αρχικά για να αποκτήσει μορφή. Είτε “άτακτη ” είτε συγκεκριμένη ( πυραμίδα, κύβος, σφαίρα κοκ ) . Μόλις πάρει τη μορφή του λοιπόν μετά , αλλάζοντας σε μεγαλύτερα νούμερα , μικραίνει και ο “κόκκος ” του γυαλόχαρτου μέχρι το σημείο που κάποτε θα είναι ένα απλό χαρτί χωρίς ανώμαλη επιφάνεια ώστε να αφαιρέσει και τη παραμικρή γρατζουνιά για να έρθει το τελικό σταδιο της ειδικής κρέμας που θα το γυαλίσει και θα το κάνει να αντανακλά το φως χωρίς να το παραμορφώνει…
Να γίνει αυτό το όμορφο πρίσμα που βλέπουμε.

Για φανταστείτε τώρα…..
Μέσα σε κάθε ένα πρίσμα, να “κατοικεί” ένας άνθρωπος, με το πρίσμα να είναι η τριβή του με τη ζωή , να παίρνει φως και να το αντανακλά προς τα έξω… Όπως και με τα πρίσματα έτσι και οι άνθρωποι λοιπόν βλέπουν μέσα από τα δικά τους “γυαλάκια ” το κόσμο και αλληλοεπιδρούν μέσα από αυτά. Το τρίψιμο είναι οι εμπειρίες και το γυαλόχαρτο το μέσο ( οι εφήμερες ή μη, κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και οι καταστάσεις που βιώνει ο καθένας) τα οποία λειαίνουν το κάθε πρίσμα…Τον κάθε άνθρωπο. Η τελική κρέμα είναι η επίγνωση – αποδοχή . Δεν υπάρχει σωστό η λάθος πάρα μόνο η προσωπική οπτική γωνία.

Πολλές φορές, πολλά “πρίσματα” μένουν ακατέργαστα σε κάποιες πλευρές και από αυτές τις πλευρές συνήθως δεν έχουν ολοκληρωμένη θέα.. Έτσι πέφτουν σε παγίδες ημιμάθειας , διαστρέβλωσης πραγματικότητας, και με αρωγό τον εγωισμό-την αντίσταση ενάντια στον πόνο της τριβής- μένουν να ατροφούν σε συγκεκριμένους τομείς.

Άλλες πάλι φορές, πολλά πρίσματα αλληλεπιδρούν και φτιάχνουν πανέμορφα χρώματα στους “τοίχους ” και με αυτούς τους τοίχους ένα ισχυρό κάστρο συνύπαρξης. Άλλες πάλι φορές ο συνδυασμός των πρισμάτων, ή και μόνα τους ως μεμονωμένες δέσμες, μπορεί να “κάψουν” το σημείο που εκτονώνουν την αντανάκλαση.

Και μπορώ να γράφω μέχρι αύριο για τα
“Πρίσματα “, γιατί τα μελετώ εν τω βάθη και πολλές φορές σε σημείο να καίγομαι κατ’ επίγνωση ή προς έκπληξη μου , αλλά θα κλείσω εδώ λέγοντας το εξής.
Μη φοβάσαι να “τριφτείς”, μη φοβάσαι να πονέσεις, να γδαρθείς ή να ματώσεις…. θα “τυφλωθείς ” αν μείνεις στο καβούκι σου .

Αν όμως επιλέξεις να προοδεύσεις και να εξελιχθείς, αποδέξου και το πόνο .
Αλλιώς δε θα δεις το ουράνιο τόξο που εκεί πλέον θα χαμογελάς γιατί ΟΛΑ όσα πέρασες και περνάς επιτέλους βγάζουν νόημα…

Εις το ουράνιο τόξο μας λοιπόν