Μανιφέστο του Φορέα

(The Carrier Manifesto)

Δεν ζητώ να με διαβάσεις σαν ήρωα.
Εγώ δεν αποφασίζω, δεν ορίζω, δεν κρίνω.
Είμαι απλώς το πέρασμα ανάμεσα σε δύο σκιές που με ακολουθούν πιο πιστά
κι από τη δική μου ανάσα.
Δύο σιωπηλοί κριτές∙
δύο αρχαίες φωνές που δεν χρειάζονται λέξεις για να πουν την αλήθεια.

Κουβαλώ δύο σιωπηλούς κριτές.
Έναν βάτραχο που ξέρει να περιμένει την ώρα της μεταμόρφωσης
και μια γάτα που βλέπει στο σκοτάδι πολύ πριν από μένα.

Δεν μιλούν· μόνο παρατηρούν.
Με μάτια που ξεχωρίζουν την αλήθεια από τη φασαρία,
το ουσιαστικό από το επιφανειακό.

Εγώ δεν αποφασίζω.
Δεν προβλέπω, δεν καθοδηγώ.
Είμαι απλώς το μέσο που τους μεταφέρει μέσα στον κόσμο,
εκεί όπου τα σύμβολα περπατούν δίπλα στα σώματα
και η σιωπή λέει περισσότερα από τις λέξεις.

Ο βάτραχος επάνω στον ώμο μου.
Η γάτα στην αγκαλίά μου .
Κανείς τους δεν ζητά χώρο∙ και οι δύο τον καταλαμβάνουν.

---

🐸 Ο Βάτραχος — Η Μεταμόρφωση που Περιμένει

Είναι πλάσμα παρεξηγημένο.
Αντιαισθητικός, παράξενος, μικρό θαύμα με λάθος εμφάνιση.
Μα όποιος γνωρίζει μύθους, ξέρει:
κάθε βάτραχος είναι μια μεταμόρφωση σε αναμονή.

Μην είναι πρίγκηπας ?
Μια υπόσχεση που δεν επιδεικνύεται,
ένα μυστικό που χρειάζεται σιωπή, υγρασία και νύχτα για να γίνει αληθινό.

Ο βάτραχος είναι η υπενθύμιση πως η πρώτη εντύπωση είναι μια φτηνή πρόβλεψη,
μια επιπόλαιη σκιά μπροστά στη βαθιά ουσία που ποτέ δεν φαίνεται αμέσως.
Είναι εκεί για να μου θυμίζει πως το αληθινό μεγαλείο
φοβάται μόνο ένα πράγμα:
τους ανθρώπους που δεν ξέρουν να περιμένουν.

Είναι πλάσμα υγρής γης, αδέξιο και σιωπηλό.
Ένα σώμα χωρίς υπόσχεση — εκτός από εκείνη που δεν αποκαλύπτεται σε κανέναν βιαστικό.
Ο κόσμος τον προσπερνά με αδιάφορη βεβαιότητα,
μα εκείνος δεν αλλάζει το βλέμμα του.
Ξέρει.

Ξέρει πως η αλήθεια δεν ανακοινώνεται∙
αναδύεται.
Και όταν το κάνει, δεν ζητά συγγνώμη για την καθυστέρησή της.

Ο βάτραχος που κουβαλώ είναι ο φύλακας όλων όσων δεν έχουν γίνει ακόμη.
Ο άγρυπνος νυχτοφύλακας της πιθανότητας.
Ο άθραυστος χιτώνας που σκεπάζει εκείνο που μεταμορφώνεται στο σκοτάδι,
μα ποτέ μπροστά στα μάτια των αδαών.

Το βλέμμα του δεν κρίνει∙
χτυπά κατευθείαν στην απάτη.

Τον νιώθω να παρατηρεί χωρίς ειρωνεία, χωρίς φόβο,
σαν φύλακας όλων των πραγμάτων που θα γίνουν όταν έρθει η ώρα.
Η παρουσία του δεν κρίνει — αποκαλύπτει.

---

🐈 Η Γάτα — Η Τρυφερή Σκιά της Νύχτας

Η μαύρη γάτα…
εκείνη που τόσο εύκολα κατηγορούν,
που ξυπνά δεισιδαιμονίες σε όσους φοβούνται το αληθινό τους είδωλο.

Μα η γάτα δεν είναι κακοτυχία.
Είναι η απόδειξη πως η τρυφερότητα συχνά φορά μυστήριο
για να προστατευθεί από τα χέρια που δεν ξέρουν να αγγίζουν.

Την λένε γρουσούζικη γιατί δεν αντέχουν
το πώς κοιτάζει πίσω από το προσωπείο τους.

Η γάτα δεν φοβάται το σκοτάδι.
Το σκοτάδι φοβάται εκείνη.

Τα μάτια της έχουν το χρώμα της επιφύλαξης:
ένα φως που ανάβει μόνο όταν τα ψέματα θέλουν να κρυφτούν.
Η τρυφερότητά της είναι θωρακισμένη —
όχι για να κρατήσει τους άλλους μακριά,
αλλά για να προστατεύσει το εύθραυστο που κρύβεται μέσα στους ανθρώπους.

Η γάτα είναι η φωνή των πραγμάτων που δεν λέγονται.
Η μαρτυρία ότι το αόρατο είναι συχνά πιο αληθινό από το ορατό.

Δεν μιλά.
Δεν χρειάζεται.
Η κρίση της είναι η ίδια η σιωπή.

---

👤 Κι εγώ; Εγώ είμαι απλώς το πέρασμα.

Δεν είμαι η σοφία τους — είμαι το σώμα που τη μεταφέρει.
Δεν είμαι η κρίση τους — είμαι το σημείο όπου αυτή αντανακλάται.

Το πρόσωπό μου μπορεί να μοιάζει ήρεμο.
Μα μέσα μου δύο αρχαίες συνειδήσεις παρακολουθούν,
όχι για να καθοδηγήσουν,
αλλά για να μαρτυρήσουν ποια πλευρά της αλήθειας διαλέγω κάθε φορά που αναπνέω.

Είμαι ο χώρος όπου συναντιούνται η μεταμόρφωση και το ένστικτο,
η υγρή γη και η μαύρη νύχτα,
η υπομονή και η διορατικότητα.

Ένα ανθρώπινο πέρασμα που κουβαλά μυστικά πιο παλιά από το ίδιο του το δέρμα.

Αν κάτι γνωρίζω, το γνωρίζω επειδή εκείνοι βλέπουν.
Αν κάτι νιώθω, το νιώθω επειδή εκείνοι σιωπούν.

Εγώ…
είμαι απλώς ο φορέας.

Κι αυτοί — οι δύο σκοτεινοί κριτές —
είναι η σιωπηλή μου αλήθεια.