Κι αν δεν χρειαζόμασταν καμία “Ημέρα”;

Ημέρα μητέρας. Ημέρα γυναίκας. Ημέρα γης. Ημέρα παιδιού. Ημέρα του έρωτα. Ημέρα γενεθλίων. Ημέρα της ονομαστικής μας ταυτότητας. Μια σειρά από ημερολογιακές υπενθυμίσεις ότι κάτι αξίζει, ότι κάποιος αξίζει, ότι κάτι “πρέπει να θυμόμαστε”.

Αλλά τι σημαίνει τελικά να χρειάζεσαι υπενθύμιση για κάτι που υποτίθεται πως είναι αυτονόητο;

Ίσως αυτές οι ημέρες δεν τιμούν — αποκαλύπτουν. Αποκαλύπτουν το κενό. Το πόσο λίγο φροντίζουμε τη Γη, ώστε χρειάζεται μια μέρα-σημαία. Το πόσο ενοχικά νιώθουμε απέναντι στις μητέρες μας, που στέλνουμε λουλούδια μία φορά τον Μάιο και θεωρούμε ότι “καλύψαμε” την αγάπη. Το πόσο αραιά κοιτάζουμε στα μάτια τις γυναίκες της ζωής μας και λέμε “σε βλέπω, σ’ εκτιμώ, σ’ ακούω”.

Ίσως να μην χρειαζόμαστε καμία Ημέρα, γιατί δεν θα έπρεπε να τις ξεχνάμε εξ αρχής.

Ίσως τα γενέθλια να είναι απλώς ένας μηχανισμός για να αισθανθούμε ότι υπάρχουμε, σε έναν κόσμο που μας ξεχνά καθημερινά. Ίσως η ονομαστική γιορτή να είναι απλώς ένας τρόπος να μας πουν “θυμάμαι το όνομά σου” — επειδή κανείς δε θυμάται τι πραγματικά είμαστε.

Ίσως, τελικά, αυτές οι γιορτές να είναι ένας καμουφλαρισμένος τρόπος να αποφύγουμε την καθημερινή παρουσία, την ουσία, τη συνεχή επαφή με την ευθύνη και τη σημασία του άλλου.

Γιατί αν πράγματι βλέπαμε, αν πράγματι ακούγαμε, αν πράγματι φροντίζαμε, δε θα χρειαζόμασταν μία μέρα να μας το θυμίσει.

Εξαιρούνται μόνο οι ιστορικές μνήμες. Όχι γιατί μας αρέσει να ζούμε στο παρελθόν, αλλά γιατί το να ξεχνάς το συλλογικό τραύμα, είναι επικίνδυνο. Εκεί οι μέρες δεν είναι γιορτές — είναι σημάδια για να μην ξαναπέσουμε στον ίδιο λάκκο.

Ίσως λοιπόν δεν θέλουμε λιγότερες γιορτές.
Ίσως θέλουμε περισσότερη συνείδηση.

Και αυτή δεν έρχεται με καρτ ποστάλ, hashtags ή λουλούδια. Έρχεται με καθημερινό βλέμμα. Με επαφή. Με παρουσία.